هر قطره اشکی که در خفا و سکوت می ریزد شعر ی  به بلندای عشق مجنون می شود که فقط در بازار لیلی قیمت دارد ...این قطره اشک مسافر مختصر کویری  است که راهی دراز در پیش دارد تا به مرحمت باران چشمه ای شود برای رفع تشنگی  تشنگان در ایستگاه بندگی .

اکنون با دنیایی از غم وغصه درکنار بارگاه امام رئوف علی بن موسی الرضا(ع)اشک میریزم واین مطالب را از این مکان مقدس می نویسم..مثل این است که تمام غمهای عالم بر سینه ی خسته ام نشسته..نای و توان ندارم ...از اینکه همراه و رفیق خوبی برای عزیزان نیستم خجالت می کشم...و این را می دانم که دوستان برای تحمل من رنج می کشند واین از جهل و نادانی من است و از خدا می خواهم که بر علمم بیفزاید و دراین لحظات واپسین زندگی بر تحمل دوستان بیافزاید و مرا مورد عفو خود و همراهان قرار دهد..ضمناٌ روز ولادت ام ابیها حضرت فاطمه زهرا (س) و روز زن و مادررا به همه عزیزان و بالاخص عزیزی که بیشتر از همه از من خسته شده و دختران عاشقان مهدی (عج) تبریک می گویم...مرا بخاطر همه بدیهام ببخشید..امشب در کنار علی بن موسی الرضا (ع) و شیخ حسنعلی اصفهانی (نخودکی) بربدی های خود و غربت وغریبی خود ناله خواهم زد و شما را دعا خواهم کرد...به امید رهایی وپروراز...........

زودت ندهیم دامن از دست