عید امسال با جمعه آغاز شدو با همه زیبائی های آن غمی مبهم بر دلمان سایه افکنده بود...آخه تا یادم میاد همیشه عصر جمعه ها برام دلگیر بوده ...نمیخوام ادّعا کنم، ولی این جمعه، بیشتر از هر جمعه دیگه دلم برا  غربت امام زمانم گرفته بود .از طرفی دیگه دو نفرازعاشقان و عزیزان ما در سانحه تصادف دنیای فانی رو وداع گفتند که باعث شد بچه های هیئت در ابتدای سال نو دوباره پیرهن مشکی به تن کنند.. غم از دست دادن این دوستان سخت و طاقت فرساست ..هنوز برا  غم فراق سید حبیب و سید محمدحسن و ...مرهمی نیافته بودیم که سید عبدالصمد و سیدمحمد رضا ما رو تنها گذاشتند..اونها شعر زندگی رو کوتاه امّا خیلی زیبا سرودند ..روحشان شاد...

       بگذار تابگریم چون ابر در بهاران      

کزسنگ ناله خیزد روز وداع یاران