تقديم به مادراني كه بهشت زير پاي آنان است.......

به ياد آنان كه عشق را دردلهايشان پنهان مي كنند تا مبادا دچار خزان زندگي شوندو به ياد آنان كه چنان عشق را فرياد مي زنند تا سرمشق ديگران شوندو به ياد شبهاي نخفته تا سحرغزلهاي عاشقانه مي سرايند.

هركس عشق را آن گونه كه مي بيند ،مي شناسد و آن گونه كه زندگي مي كند ، درمي يابد. شايد عشق را بر بال رنگين كمان ببيند، شايد عشق را در آواز ني چوپان و گله بان بشنود ، شايد عشق را در لانه ي پرستو بنا كند و يا عشق را درشبنم سحري و يا نسيم صبحگاهي لمس كند. عشق را در پرواز پروانه يا شمع سوخته ، حكايت شيرين و فرهاد و يا ليلي ومجنون ببيند.شايد عشق را در پستوي خانه پنهان كند ، يا آن كه آن را روي قايقي در چشمه اي با آب هاي نقره اي رها سازد ويا آن را روي ساحلي شني و زير ماسه ها طراحي كند. يكي عشق را دركلبه اي كوچك ميان جنگلي انبوه ، بين شقايق هاي سرخ مي سازد ، يا عشق را در پرواز دسته جمعي پرندگان روي بركه اي كوچك مشاهده مي كند. ولي من عشق را درچشمان پرمهر تو يافتم و تا ابد در چشمان توخواهم نگريست تا شايد مرا از عشق سيراب گرداني وبرسرم دستي از روي مهر بكشي ،من به دنبال تو خواهم آمد هرچند پايان راه ناپيداست و هزار ان خطر در كمين ، ولي من در جست و جوي توخواهم آمد تا روزي كه خانه ي شوقت پناهگاه  من و قلب مهربانت جايگاه آرامش من باشد. من تو را آن گونه ديدم كه هرگز از ياد نبرم و گرماي دستانت را آنگونه حس كردم كه هرگز در پي دستي ديگر نباشم و قلبم را آن چنان نزد تو سپردم كه هرگز پس نخواهم گرفت....پس در خزان زندگي ، بهار من باش و در تاريكي روزگار چشم و چراغ من و در نا باوري ، باور من باش ، من سكوتم را با تو تقسيم و نيازم را به تو تلقين خواهم كردو به ياد گذشته هاي تلخ و شيرين ، تصويري از تو درذهنم خواهم ساخت كه هرگز پاك نشود و سراسر احساسم را نقش دلنشين تو خواهم زد كه هرگز از ياد نروي و جاودان بماني....